«عزیز جان»خسته و پریشانم در غم تو گریانماز همه گریزانم تا رود ز تن جانمتو که گفتی به پیش من بمانچرا چونین نهان مرا به حال خود رها کردیچرا ندیده ایی که از غمت فغانرود به آسمان چه گویمت مرا فدا کردیمگر که جان به لب رسد که یادت از نظر رودچرا تو بی خبر زما رفتیچه می شود عیان شوی مرا عزیز جان شویبگو چرا بگو کجا رفتیدیده بر رهت دارم در دل شب تارمدر غم تو بیمارم تا دوباره برگردیبه هر کرانه رفته ایی به یک بهانه رفته اییدلم نشانه رفته ایی بجویمت ز بی نشان هادوباره پیش من بیا ببین که میشود بپانوای شورو نغمه ها به کوه و دشت و آسمان هاببین که دل شکسته ام به گوشه ایی نشسته امبجز تو دل نبسته ام دمی بمان به پیش من عزیز جانمز دیده خون شود روان به یادت ای امید جانز چشم من نشو نهان که در فراغ روی تو رسد خزانم